haec fratri mecum non conueniunt neque placent

uenit ad me saepe clamitans ‘quid agis, Micio? 60

quor perdis adulescentem nobis? quor amat?

quor potat? quor tu his rebus sumptum suggeris

uestitu nimio indulges? nimium ineptus es.’

nimium ipsest durus praeter aequomque et bonum,

et errat longe mea quidem sententia, 65

qui imperium credat grauius esse aut stabilius

ui quod fit, quam illud quod amicitia adiungitur.

mea sic est ratio et sic animum induco meum

malo coactus qui suom officium facit,

dum id rescitum iri credit, tantisper cauet: 70

si sperat fore clam, rursum ad ingenium redit.

ille quem beneficio adiungas ex animo facit,

studet par referre, praesens absensque idem erit.

hoc patriumst, potius consuefacere filium

sua sponte recte facere quam alieno metu: 75

hoc pater ac dominus interest. hoc qui nequit,

fateatur nescire imperare liberis.

sed estne hic ipsus, de quo agebam? et certe is

nescio quid tristem uideo: credo iam, ut solet

iurgabit. saluom te aduenire, Demea, 80